سایت خبری تحلیلی صبح دیگر | صبح دیگر

کد خبر: ۱۶۷۳
تاریخ انتشار: ۱۵ : ۱۲ - ۲۷ ارديبهشت ۱۳۹۶
اسدالله امرایی در گفت‌وگو با صبح دیگر
من با همه‌ی کاستی‌هایی که بوده باز هم بر این باور هستم که آقای روحانی برای دولت دوازدهم ارجح است. او وعده‌ی دروغین نمی‎دهد. البته می‌بینیم که به دروغ حرف‌هایی را از ایشان منتشر می‌کنند.


به گزارش پایگاه خبری تحلیلی صبح دیگر؛ 


برآیند شما از دولت یازدهم و آقای روحانی چیست؟

به هر حال یک گشایشی در صنعت نشر کشور اتفاق افتاده بود، از قبیل تعداد کتاب‌های زیادی که اجازه‌ی انتشار گرفتند و منتشر شدند؛ کتاب‌هایی که پیش از آن اجازه‌ی انتشار نداشتند و برخی کتاب‌ها در دولت قبل توقیف شده بود. اینها در دولت جدید اجازه‌ی انتشار گرفتند، پس به هر حال نشر یک مقداری به نظر جان گرفت و این گامِ مثبتی بود در این چهار سال. البته واقعیت قضیه این است که اگر بخواهیم دقیقاً نگاه کنیم، این بررسی کتاب‌ها در اداره‌ی کتاب، قانونی نیست حتی خلاف قانون است. چراکه اگر این بررسی‌ها قانونی بود، حداقل در سربرگ اداری وزارت ارشاد منتشر می‌شد. خب مسلماً کمال مطلوب ما این است که اداره‌ای وجود نداشته باشد که بنشیند و تصمیم بگیرد مردم چه کتابی بخوانند و چه کتابی نخوانند. کسی که کتاب می‌خواند، این قدر عاقل و بالغ هست و این قدر آگاهی دارد که توانایی تشخیص کتابی که باید خواند از کتابی که نباید را داشته باشد.

معتقید هستید که هنوز بررسی‌کتاب‌ها در همان قالب همیشگی‌یی است که شما آن را غیرقانونی تلقی می‌کنید؛با این حساب «جان گرفتن» نشر را نشئت‌گرفته از چه می‌دانید؟

من فکر می‌کنم یک مقداری نگاه وزیر و معاونینش، به این قضیه در این حوزه کمک کرده است. یک بخشی از آن بر می‌گردد به وزیر سابق ارشاد آقای جنتی و بخش دیگرش هم به دوره‌ی آقای صالحی امیری. درواقع نگاه معاونت فرهنگی ایشان به نظرم خیلی موثر بوده است. تا حدی نگاه این‌ها به اهالی قلم نگاه مهربانانه‌ای است.

در دولت دوازدهم از آقای روحانی مشخصا چه مطالبات و توقعاتی دارید؟

به هر حال در دولت دوازدهم اگر آقای روحانی پیروز انتخابات باشد، که امیدوارم با به میدان آمدن مردم و تکراری دیگر چنین باشد، لازم است به وعده‌هایی که می‌دهند عمل هم بکنند. وعده‌هایشان البته و خوشبختانه فراقانونی نیست که مستلزم معجزه برای تحقق بخشیدن به آن‌ها باشد. بخشی از این مطالبات همان وعده‌های زمینی است که آقای روحانی می‌دهد. و از آن‌جایی که همه‌ی وعده‌های ایشان در چارچوب قانون اساسی ست؛ از یک طرف قابل برآورد است، و از طرف دیگر ایشان می‌توانند آن‌چه را که مانع از تحقق وعده‌های‌شان می‌شود، اعلام کند. به هر حال ما واقفیم که دست ایشان تا حدود زیادی در خیلی از موارد بسته است. ایشان برخلاف دولت قبل که با اتوبوس مدیر آورد، مدیران‌ش را با اتوبوس نیاورد، هرچند برخی از مدیرانی که در مجموعه‌ی او دیدیم، مدیرانی بودند که از قبل حضور داشتند و پذیرفتند در دولت بمانند، البته که به عقیده‌ی من گاهی کارشکنی‌ها و شیطنت‌هایی نیز از این گروه سر زد.

و حرف آخر؟

من با همه‌ی کاستی‌هایی که بوده باز هم بر این باور هستم که آقای روحانی برای دولت دوازدهم ارجح است. او وعده‌ی دروغین نمیدهد. البته می‌بینیم که به دروغ حرف‌هایی را از ایشان منتشر می‌کنند. جملاتی که از اول و آخر آن زده شده اما مشخصاً این اتهامات واقعی نیستند. یکی از ویژگی‌های آقای روحانی این است که دستانش بسته است، گو این‌که این بسته بودن به واسطه‌ی اخلاقی است که دارد؛ شاید چون به نوعی باور دارد که «ادب مرد به ز دولت اوست.» به همین دلیل نمی‌تواند یا نمی‌خواهد که مثل رقبایش، جواب آن‌ها را بدهد. تیم رسانه‌ی ایشان هم حداقل در طول دولت یازدهم ایشان، تیم قوی‌یی به نظر نبود.

من اگر به آقای روحانی رای می‌دهم برای این است که نمی‌خواهم هزینه‌ی بی‌جهتی متحمل شویم و با موشک میمون به فضا بفرستیم ، بعد هم هیچ نتیجه‌ای نداشته باشد. هزینه‌ی زیادی متقبل شویم، بعد رئیس‌جمهور حرفی بزند که مایه‌ی خجالت شود؛ از این دست حرف‌ها که «دختر یازده ساله در آشپزخانه‌ی خانه‌شان انرژی هسته‌ای تولید می‌کند.» یا برود در دانشگاه آمریکایی سخنرانی داشته باشد و رفتارهاو تمایلات طبیعی برخی از انسان‌ها را انکار کند. برای صندلی‌های خالی سخنرانی کند. دلم نمی‌خواهد رئیس‌جمهوری بیاید که مردم را نامحرم بداند و از تلفظ یک واژه ساده پروپاگاند عاجز باشد. کسی که معتقد است رای مردم تزیینی است و مردم نمی‌فهمند شایسته ریاست جمهوری نیست. کسی که دشمن آزادی و مطبوعات است و معتقد است روزنامه‌ها شعور استفاده از آزادی را ندارند قطعا در این این جایگاه موجود خطرناکی می‌شود. این که مسئولی بیاید و روبه دوربین دروغ بین بگوید شایسته این مقام نیست. کسی که ادعا می‌کند در دمای ششصد درجه زیرزمین ساختمان پلاسکو آهن گداخته را در دست گرفته تنها به درد فیلم هندی می‌خورد که در آن موتور سوار در بالای پرتگاه با هلی‌کوپتردر حال پرواز برخورد می‌کند و هلی کوپتر را می پکاند و خودش سالم در آن طرف روی پا فرود می‌اید. جنین کسی خوب می‌تواند روبه دوربین دروغ بگوید و اموالش را زیر پنجاه میلیون تومان اعلان کند. لابد انتظار دارد همه باور هم بکنند. قطعا عزت و حرمت کشورمان باید در مجامع جهانی حفظ شود. نظام استخدامی کشور و گزیینش‌ها اصلاح شود. خب این‌ها دلایلی هست که ما را وادار می‌کند که به آقای روحانی رأی بدهیم. من به حسن روحانی رأی می‌دهم چون دوست ندارم فرزندان ما زیر آوار بمانند و خبرنگاران خارجی با آن‌ها عکس یادگاری بگیرند. کاستی‌ها را حاضر هستیم بپذیریم اما برای مردم حداقل آرامشی وجود داشته باشد. مردم با خاطرجمع، صبح که از خانه بیرون می‌روند، این امید را داشته باشند که شب سالم به خانه برگردند. این بار نوبت مردم است که تکرار کنند همان طور که پیشتر سید محمد خاتمی تکرار کرده بود.


خبرنگار: شیما شرافتی
نام:
ایمیل:
* نظر: